|
Anke van Tharaw öß, de my geföllt, Se öß mihn Lewen, mihn Goet on mihn
Gölt.
Anke van Tharaw heft wedder eer Hart Op my geröchtet ön Löw' on ön
Schmart.
Anke van Tharaw mihn Rihkdom, min Goet, Du mihne Seele, mihn Fleesch on
mihn Bloet.
Quöm' allet Wedder glihk ön ons tho schlahn, Wy syn gesönnt by een anger
tho stahn.
Kranckheit, Verfälgung, Bedröfnös on Pihn, Sal vnsrer Löve Vernöttinge
syn.
Recht as een Palmen-Bohm äver söckt stöcht, Je mehr en Hagel on Regen
anföcht.
So wardt de Löw' ön onß mächtich on groht, Dörch Kryhtz, dörch Lyden,
dörch allerley Noht.
Wördest du glihk een mahl van my getrennt, Leedest dar, wor öm dee Sönne
kuhmt kennt;
Eck wöll dy fälgen dörch Wölder, dörch Mär, Dörch Yhß, dörch Ihsen, dörch
fihndlöcket Hähr.
Anke van Tharaw, mihn Licht, mihn Sönn, Mihn Leven schluht öck ön dihnet
henönn.
Wat öck geböde, wart van dy gedahn, Wat öck verböde, dat lätstu my
stahn.
Wat heft de Löve däch ver een Bestand, Wor nich een Hart öß, een Mund,
eene Hand?
Wor öm söck hartaget, kabbelt on schleyht, On glihk den Hungen on Katten
begeyht.
Anke van Tharaw dat war wy nich dohn, Du böst mihn Dühfken my Schahpken
mihn Hohn.
Wat öck begehre, begehrest du ohck, Eck laht den Rack dy, du lätst my de
Brohk.
Dit öß dat, Anke, du söteste Ruh' Een Lihf on Seele wart vht öck on
Du.
Dit mahckt dat Lewen tom Hämmlischen Rihk, Dörch Zancken wart et der
Hellen gelihk. |